nasıl vegan oldunuz

Vegan birkaç arkadaşım vardı ve aralıklarla yaklaşık 1.5 senedir veganlık doğru yanlış/yeterli yetersiz tartışmaları yapıyorduk. Bir gün bir tartışma sonunda kafamdan "Her şeye rağmen, neden daha bir insan olmaya çabalamayın ki biri? " dedim. Buradan sonrası freni patlamış kamyon gibi geldi zaten.

2 yıllık bir okulda ailemden ilk kez uzaklaşmanın verdiği özgürlükle yeni fikirlerle tanışıyor ve kendimi keşfediyordum. Bu süreçte fikirsel olarak anarşizme kaymıştım ve veganlığa karşı ilk hissiyatlarımı Kropotkin'in Anarşist Ahlak kitabında hayvanlarla ilgili değindiri bir kaç şeyden hissetmiştim. Bu süreçte okulumda kendini anarşist olarak tanımlayan bi arkadaşla ilk kez benim evde buluşmuş, çay sigara ortamında kendisinin vegan olduğunu öğrenmiştim ve bu çok ilgimi çekmişti. İlk duyduğumda veganlığı kendimce daha önceleri vejetaryen yani zengin elitist kesimin tutarsız diyeti gibi düşünüp arkadaşa çok yüklenmiştim, o kendisini gayet tutarlı savunmuştu ve benim kafamda soru işaretleri bırakmıştı.
..
O çocuğu 2 ya da belki 3 ay sonra ilçe merkezindeki bi dönercide döner yerken görmüştüm ve çok şaşırmıştım, nedenini ona sorduğumda b12'sinin azaldığını ve et yemesi gerektiğini söylemişti ve bende konunun çok üzerine gidip demek ki sağlıklı bir şey değil geçiştirmiştim...
...
Yıl 2015 ve abimin o sıralar bi ilişkisi başlamıştı. Ve kadın arkadaşının vegan olduğunu söylemişti. Kısa bi süre içinde buluşup tanışmıştık ve bu veganlık meselesiyle daha fazla yüzleşmeme neden olmuştu. O buluşmamızda 3 erkek kardeş o vegan arkadaşa saçma sapan yüklenmiştik ve kendimi birine haksızlık ediyor durumda bulmama üzülmüştüm. İlk kez ciddi bir şekilde veganlığı araştırmıştım ve her anlamda tutarlı bir duruş olduğunu keşfetmiştim. Beynimde herşey tamamdı geriye uygulaması kalmıştı ve duygusal birazda depresif bir dönemdeydim. O dönemlerde bir rüya gördüm, şöyleydi: her yıl gelenek halina gelen kurban bayramı merasimini yine çocukluğumdaki gibi köşeden izliyorum, dedem her kurbandan 2-3 ay önce ineği alıyor ve besliyor sonrada kurbanda o inek kesiliyordu, rüyamda yine böyleydi ama şöyle bir fark vardı, inekle arkadaşmışım ve inek ağlayarak gözlerimin içine bakıyor ve beni kurtarmayacak mısın diyor. Ben de onu böyle bi durumda kurtarmamın imkansız olduğunu söyleyip ağlamaya başlıyorum ve uyandığımda hala ağlıyordum. Artık konu her anlamda kesinleşmişti vegan olacaktım. Bir kaç gün sonra memlekete gittim ve bu 2-3 günlük bir gidişti, dönüşte otobüsteyken meseleler meseleleri açmış ve konu yine veganlığa gelmişti, otobüs karanlığın içinde okuduğum ilçeye doğru ilerlerken, sabah saatlerine doğru bundan sonra hayatımın geri kalanında vegan olacağımı otobüs o ilçeye vardıktan sonra vegan biri olarak oranın otogarına adım adacağıma kendime söz vermiştim.. Şubat 2015.. :))

Yanlışlıkla bir kedinin ölüm videosunu izledim. Kapıda kafası sıkışıyordu ve insanlar yardım etmiyordu. Kendime gelemedim ağla ağla... Sonra videonun altındaki yorumlara baktığımda biri aynen şöyle yazmıştı "siz hayvansever değilsiniz, ineğe kuzuya üzülmüyorsunuz buna üzülüyormuş gibi yapmayın..." ve tınn bende film koptu. teşekkür ederim güzel kadın. Kim olduğunu bilmiyorum ama çok teşekkür ederim. 30 yaşına gelmiş bir kadının gözünü açtın.. Ben ağlarken birinin böyle bana hayvansever değilsin demesi çok zoruma gitmişti o zaman. İyiki gitmiş...

Bir gecede vegan olmaya karar verdim. Hatta vegan olma kararını veremeden bile kendimi vegan olmuş buldum. Bu yolda çok yeniyim. Şu anki halimle deneyimlediğim şey şu ki, veganlığı seçmek insanın kalbinden bir perdenin kalkması hali. Bir gönül birliği, bir kararlılık. Kalbin, mantığın, fizik bedenin, vicdanın hemfikir olunca anlamını kazanıyor. Emek vermek, empati kurmak, diğerlerini de kendin kadar sevip varlıklarına saygı duymak. Yeryüzünde ve gök yüzündeki hiçbir hayvanın amacı insanlara canları ve "ürünleri" ile hizmet etmek olamaz. Acı çekmeden doğamızı yaşamak hepimizin eşit şekilde hakkı. Her sabah bir kez daha emin olarak uyanıyorum buna.

Nasıl vegan olduğumu şurada yazdım.

Benim bile farkında olmadığım yavaş yavaş küçük bazı etkilerin birleşip dağ olmasıyla gerçekleşti vegan oluşum. Vejeteryan bir eski sevgili, olur olmadık gözümün önüne gelen bir ağlayan inek görseli, bir yerde okuduğum 'Kedilerini seviyorsun diğerlerini neden yiyorsun?' sorusu.. Sonra aniden ablam vegan olmayı deneyeceğini söyledi. Onu desteklemek için araştırmaya başladıkça açıkça bir karar almamış olmakla birlikte öğrendiğim şeyler zaten et ve süt ürünlerini yiyemez hale gelmeme neden oldu. Ama birşey vardı beni tutan ve ne olduğunu anlamıyordum. Bir akşam bir arkadaşımın evinde davetliyken 'Yeaa var mı sende veganlık vejeteryanlık falan?' diye sordu pek de onaylamadığı belli bi tonda. 'Aslına bakarsan aklımı kurcalayan bir konu.' dememle 'Yeaa bırakın bu işleri yeaa, kasmayın yeaa, raatt olun yaa' diye parlaması bir oldu. Ertesi gün bunu düşününce beni engelleyen şeyin ne olduğunu buldum. Böyle insanlardan korkuyordum.. Yargılanmaktan, söyleneceklerden, yalnız kalmaktan.. Korkmamaya karar verdim ve bir yıldır
veganım.

Yavaş bir süreçti benim için ama gerçekleşti. Vejetaryendim daha öncesinde, veganlığa geçiş dönemimdi kendimi hazırlıyordum. Sonra birgün bir video izledim yavru ineğin annesinden koparılışı belki yüzlerce video izlemiştim ama bana çok ağır geldi. Ve vegan oldum. İyi ki!

Bir gün marketten aldığım ekmekle eve dönerken gördüğüm tavukları o ekmekle biraz besledim ve onların çevreme korkusuzca üşüşmesi, benden ekmeği vermemi beklemesi beni mutlu etmişti ama bu mutluluk eve dönüp yemeğimi yemek için sofraya oturduğumda ve tabağımdakinin bir tavuk olduğunu gördüğümde son bulmuştu. İçimden şöyle söyledim: Hem o hayvanı sevme duygum ve bir yandan da onun acı çekmesi sonuncunda benim onu yeme eylemim kesinlikle birbirlerine ters şeylerdi. Bu çelişkiyi kaldıramadığım o günden beri veganım ve böyle olmaktan kendim adına huzurluyum ama diğer insanlar için huzursuzluğum devam etmekte..

ben daha yeniyim. 2019 haziran sonu, 21 yaşıma sadece 2 hafta kalmış. birkaç aydır veganlığı düşünüyordum ama hep erteliyordum. ilk diyordum ki üniversite bitsin.(üniversite 24 yaşımda bitecek düşünün ne kadar ileri atmışım) sonra dedim en azından şu yılı atlatayım. en son düşündüm ki zaten okullar 2.5 ay tatil, araştırmak için zaman bol. en azından bir deneyeyim diye başlamıştım ki neredeyse 5 ay olmuş :)

Murathan Mungan'ın gözleri olan bir canlıyı yeme hakkını kendinde göremediğini söylediğini okuduğum zamandan beri.