bir yanımin destekleyip öbür yanımin kösteklediği bir kavram.
ormanlarda, dağlarda, ovalarda, çıplak, eğitimden, kültürden, normativiteden, izole benlik sanrısından özgür, frontal lobuna hapsedilmeden serpilecek, çevresinden ilham alarak ve deneyimleyerek öğrenecek çocukların doğabileceği bir dunya olsaydı yavrulamak böyle bir sorunsala dönüşmezdi benim için.
belli olmaz, dünya ivmeli bir süratle değişmekte. belki üç gün mü desem, üç ay mı desem, bi noktada herşey tersine dönüverir.
antinatalizmin ve veganizmin bir arada dünyanın tek kurtuluş yolu olduğunu düşünmekteyim. antinatalist tutumu diğer türler içinde genişletilebilir ancak önemli olan homo sapienslerdir. üremenin ne kadar yanlış bir şey olduğunu (ki etik olmaması için yeterli bir çok sebep var) insanlar artan nüfus ile isteselerde istemeselerde anlayacak ve uygulayacaktır diye düşünüyorum. üremek bir hak değil hak ihlalidir. ülkeler küresel çapta kısırlaştırma politikası izlemeli acilen.
Tek gerekçesi ekolojik olmayan insan üremesine karşı olma fikri.
Kendimi bildim bileli antinatalistim. Benim gibi vegan olma gerekçesi; bilinçli bir canlının acı çekmesine, sömürülmesine, köleleştirilmesine ortak olmamaksa, her insan gibi acı çekmesi ve sömürülmesi ve köleleştirilmesi mutlak olan insan yavrularının da dünyaya getirilmemesi taraftarıyım.
cocuk sahibi olmaya karsi olup, cocuk dunyaya getirmenin dogaya verdigi zararin bilincinde olan vegandir.
