cpm_inboxCount

Yazar adı gereklidir!

Göster Şifre gereklidir!

Şifreni mi unuttun?

Yazar adı gereklidir!

E-posta gereklidir!

Göster Parola gereklidir!

12 + 16 =

Şifrenizi mi unuttunuz? Endişelenmeyin! Aşağıdan kayıt olduğunuz e-posta adresinizi girin ve şifrenizi sıfırlayın.

E-posta gereklidir!

Girişe Dön

Kapat
  • aile’nin vegan-vejetaryen olmaya karşı çıkması

    /
    2

    Az önce ablamın yediğim grissini nedeni ile başlayan bir sohbeti aktarmak için buradayım .

    -Tadı nasıl

    -tadı yok

    -gel vazgeç bundan tavuksuz hayat mi olur

    -abla sen bu tür konuşmalarda iyi değilsin o yüzden lütfen konuşmayalım

    -tavuk yemeden olur mu ben bugünlerde daha bir seviyorum (mimiklerini canı deli gibi çekmiş gibi yaparak)

    -abla gerçekten sözcük seçimlerin uygun değil

    -tamam o zaman böyle kal sebze ye...

    böyle uzayıp gidiyor . Sorun bu konuşma değil . Sorun öncesinde fikrimi öğrenmeden benimle konuşmadan yargılamaları . Buna benzer daha ne örnekler var elimde . Her seferinde yüzlerini buruşturup kendini böyle yapma canın istemiyormuş gibi davranma "köy yoğurdu ye o zaman ,köy sütü niye içemezmişsin..." hiç bir yiyemeyeceğimi düşünmeleri bir yana birde üstüne yalan söylemişlikleri var . Et suyuyla yaptıkları bulgur pilavını az daha yiyordum . Var mı dedim yok dedi annem ye ye . Tabi güvenemedim varmışta zaten . Ben o pilavı yeseydim vebalini kim alacaktı kendimi affetmem ne kadar sürecekti düşünen yokki .

    6 senelik vejetaryenlikten sonra vegan olunca annemin ilk tepkisi "çok ileri gittin, bir şeylerin eksilecek abartma " oldu.

    tek endişeleri "vücudunda bir şeyin eksilecek, vitaminsiz proteinsiz kalacaksın".

    ancak tabi ki mantık çerçevesinde vegan olma sebeplerini anlattığın zaman, vitamin ve proteinin sadece hayvansal gıdalarda olmadığını anlatınca o keskin düşünceleri azıcık törpüleniyor.

    Bizimkiler vejetaryen olmama karşı çıkmadı hatta babam ne kadar et yemeye devam da etse beni destekledi. Annem de "kızım bari prizola yeseydin ya" dedi ve sakın ha sakın vegan olma, dedi.

    ailem kabul etti ama eniştemin ailesi kabul edemedi... garip olaydır her fırsatta yoğurtlu çorba yen mi ? yumurta yapayım mı? diye soruyorlar sabırla teşekkür ederim almayayım diyorum
    Kurban bayramına doğru adım attığım vejetaryenlik serüvenim, tüm ailenin bir evde mangal yapması ve benim et yemeyi reddetmem ile büyük bir kavgaya sebep olmuştu. Günün sonunda aldığım tehtidlerle bir köşede ağlayan bir ben kalmıştım ama duyduğum ona hakarete ve baskıya rağmen vazgeçmedim, bu yoldan beni döndüren tek şey sağlık sorunlarım oldu. Şimdi ikinci bir serüvene hazırlanırken neler olacak, merak ediyorum:)
    buluştuğumuzda vegan olduğumu söyledikten sonra eve gidince araştırıp kardeşime "bari vejetaryen olsaydı önce." diyen annem şimdi gün misafirlerine full vegan menü hazırlıyor.
    biraz da yaşla ilgisi olabilir bu durumun. 18 19 yaşının altında(genelde) aileler çocuklarının her şeyini kontrol altına alma çabasında olduğu için haliyle yediklerine de fazlasıyla karışıyorlar. bu durumda belki bazılarına ters gelebilir ama eğer her gün sofrada hep beraber yemek yemiyorsanız, kendi beslenme düzeninizi tam oturtmadan aileye söylememenin faydası olabilir. ben o yaşlarda olsaydım sanırım böyle yapardım.
    Dünyanın en zor şeyi aile evinde vegan olmak olabilir. Her sabah uyandığımda - şu var yer misin- hayırbununla karşılaşmak ve günün kalanının da farklı olmaması yoruyor doğal olarak. Ama en azından burası var destek verici ve samimi bir aile gibi ❤️
    vegansozlukcom vegansozlukcom vegansozluk