karadenizli bir aileden geliyorum. anneme ilk söylediğimde beni evlatlıktan reddetmişti :) sonrasında öğrencilik, tek başıma yapıp yiyorum diye fazla üstünde durmadı ta ki eve dönünceye dek. tabii bu süreçle yemek yapıp durmadım aktivistlikte yapıyordum her şey okey burada, uzaktayım ya. eve döndüm ilk başlarda çok çok sıkıntı neredeyse her gün kavga ediyoruz bu konudan en son tak etti isyan bayrağını çektim. o günden sonra artık üzerinde fazla durmuyorlar, din konusunda zaten inançlı biri olmadığım için konuyu nadiren açıyorlar. babam sofrada bunu da mı yemiyosun diyor ben de brokoli fırlatıcam diye cevap veriyorum. buna dönüştü ilerde belki daha iyi olur. ha şunu da ekliyeyim ailede herkes salya sümük yatarken bana hiçbir şey olmamıştı, ablam navegan olmasına rağmen demir eksikliği var bende yok. işte bunların hepsi koz :))
