6 senelik vejetaryenlikten sonra vegan olunca annemin ilk tepkisi "çok ileri gittin, bir şeylerin eksilecek abartma " oldu.
tek endişeleri "vücudunda bir şeyin eksilecek, vitaminsiz proteinsiz kalacaksın".
ancak tabi ki mantık çerçevesinde vegan olma sebeplerini anlattığın zaman, vitamin ve proteinin sadece hayvansal gıdalarda olmadığını anlatınca o keskin düşünceleri azıcık törpüleniyor.
Az önce ablamın yediğim grissini nedeni ile başlayan bir sohbeti aktarmak için buradayım .
-Tadı nasıl
-tadı yok
-gel vazgeç bundan tavuksuz hayat mi olur
-abla sen bu tür konuşmalarda iyi değilsin o yüzden lütfen konuşmayalım
-tavuk yemeden olur mu ben bugünlerde daha bir seviyorum (mimiklerini canı deli gibi çekmiş gibi yaparak)
-abla gerçekten sözcük seçimlerin uygun değil
-tamam o zaman böyle kal sebze ye...
böyle uzayıp gidiyor . Sorun bu konuşma değil . Sorun öncesinde fikrimi öğrenmeden benimle konuşmadan yargılamaları . Buna benzer daha ne örnekler var elimde . Her seferinde yüzlerini buruşturup kendini böyle yapma canın istemiyormuş gibi davranma "köy yoğurdu ye o zaman ,köy sütü niye içemezmişsin..." hiç bir yiyemeyeceğimi düşünmeleri bir yana birde üstüne yalan söylemişlikleri var . Et suyuyla yaptıkları bulgur pilavını az daha yiyordum . Var mı dedim yok dedi annem ye ye . Tabi güvenemedim varmışta zaten . Ben o pilavı yeseydim vebalini kim alacaktı kendimi affetmem ne kadar sürecekti düşünen yokki .
bilgisizliklerinden/cehaletlerinden ötürü karşı çıkıyorlar. ailelerinizi anlayabilecekleri bir dille veganlık hakkında eğitmeniz gerekiyor arkadaşlar. konuyla ilgili earthling ed'in videosu
