şahit olduğum konuşmadan cümleler, “aslında olması gereken kesince bir yemeklik kendine ayırıp kalanı ihtiyaç sahiplerine dağıtmak ama millet kesip buzluğa atıyor, sonra da o kurbanlık et onla rakı içme diye uyarıyor, bir yıl geçmiş adamda hala kurbandan kalan et var, aslında kur’anda böyle bir şey yokmuş evet, usulüne göre de kesilmiyor ama kesiyoruz işte napalım.” bir gelenek bir alışkanlık olmuş. herkes her şeyin farkında ama yine de bu döngü devam ediyor.
