adı Kurban bayramı, şükran günü, noel olmuş ne önemi var. Milyonlarca tavuğun, domuzun, hindinin aynı günde katledildiği 361 günü yaşayıp, 4 gün için "ama bak çok hayvan kesiyorlar, eziyet ediyorlar, katliam" falan deyip öne çıkarılmıştır. toplumu dinden çıkar mıyım ya da işte veganlık dinsizliktir gibi düşüncelere itmek için bugün daha yüksek sesle konuşulan sıradan bir dini bayram. benden tavsiye bu dolmuşa binmeyin.
Kuzuların sessizliği.. Bir gün bayram dediler, Dualar ettiler.. Kan aktı! Cinayeti gördüm..
bir türlü anlam veremediğim ve hayatım boyunca da anlam veremeyeceğim toplu hayvan katliamı!
21.yüzyılda hayvanları SÖMÜRMEK VE YEMEK değil, yaşam haklarını savunmak gerekir!
dindar büyütülmüş ama şu an ateist olan bir insan olarak nefret ettiğim şeydir. kendisine "alemlerin en merhametlisi" diyen bir varlık, dünya'nın en masum ve savunmasız canlılarının kafalarını kesip onları katledin ve bin parçaya bölüp yiyin diyorsa öyle bir tanrı gerçek olsaydı bile inanmazdım. iğreniyorum şu ülkeden de kültüründen de. gideceğim ama bir gün bu ülkeden. Göç edeceğim temelli, dünya'nın medeni memleketlerine. ve o medeni memleketlerin de içine düştüğü, hayvanları sömürme ve öldürüp yeme yanlışı için mücadelemi oralarda sürdüreceğim.
(maalesef) vegan olmak için en uygun zamandır. Tiksinti her yeri sarar.
Bu "bayram" vegan olduktan sonra yaşadığım ilk kurban bayramı.
Duygularım çok yoğun utancım ve çaresizliğim çok büyük. Aldığım her bayram mesajı içimi dağlıyor. Sevdiğim insanların, merhametine, duyarlılığına güvendiğim insanların, evde kedisini, köpeğini evladı gibi seven insanların toplu hayvan katliamını kutlama mesajlarına kalbim dayanmıyor. Sonra kendime geçen sene bu insanlardan hiç farkım olmadığını hatırlatıyorum, onlara duyduğum öfkenin daha ötesinde utanç ve mahcubiyetle harmanlanmış öfkeyi kendime duyuyorum.
Et tüketen ama neredeyse 20 yıldır kurban geleneğini sürdürmeyen bir ailenin ferdiyim. Aslında vegan olmadan önce de kurban olayı çok canımı sıkardı, hüzünlenirdim bu zamanlarda o hayvanların ölmesine. halihazırda et yerken kurban bayramında kesilen canlara üzülme konusunda kemdimi tutarsız ve ikiyüzlü bulurdum. aslında ne kadar da yaklaşmışım birşeylerin yanlış olduğunun farkına varmaya, biz ne yapıyoruz, biz bu hayvanları niye öldürüyoruz sorgusunun zemini oluşmuş. İşte o noktada bırakabilirmişim hayvan sömürmeyi.
ama bencilliğim, ama konforuma düşkünlüğüm bu ikiyüzlülüğüme şöyle cevap veriyordu: "zaten et yiyorsun, bu etin bayramda kesilmesinin ne mahsuru olabilir ki". O dönem ki bakış açıma, içimdeki ikilemi yorumlama şeklimin yanlışlığına, zulmü normalleştirerek ruhsal çıkmazdan kurtulma şeklime bakar mısınız?
Utanıyorum...
Mezbahalardaki acıyı umursamayıp kurban bayramlarında gördüklerine Vahşet diyenlerin iki yüzlülüğünü gösterir bayramdır aynı zamanda.
Gidin şu hayvanı görmediğimiz bir yerde doğrayın değil mi yani, sokakta olunca mutsuz oluyoruz. Çünkü duyguları olan çok ponçik insanlarız.
'Usülüne göre yapılırsa acı çekmez' sözü insanın sinirlerini zıplatıyo, cinayete kılıf aramaktan başka bir şey deil.
Açıkcası kapitalizmin farklı kolu olmuş bir gelenek.sirf bayram diye daha çok hayvan kesiliyor daha çok doğa kirletiliyor.ihtiyac olmasa bile herkes gelenek diye hayvan kesip et depoluyor.ahh ahh kim bilir ne zaman bu toplum değişecek
bir çaresizlik mevsimi. binlerce yıllık gelenek.
değerli bir şeyin kurban edilmesi; inanç gereği ondan vazgeçmek olarak da yorumlanabilir. (her türlü mal, mülk vb.)
Tartışmalarda kullanılabilecek bir argüman:
ALLAH'a ne etleri, ne de kanları ulaşır; Ona ancak erdemli davranışınız ulaşır (Kuran, 22:37)
anadoludan İstanbula gidip vegan olup dönen öğrencinin korkulu rüyası. Akrabaların arasında islamiyeti yaymaya çalışan peygamber gibi insanlara et yemenin yanlış olduğunu anlatıyorum.
Bu durumun olası sonuçları aile tarafından dışlanmak
siz siz olun kurban bayramında yaşlılarla tartışmayın