Bu "bayram" vegan olduktan sonra yaşadığım ilk kurban bayramı.
Duygularım çok yoğun utancım ve çaresizliğim çok büyük. Aldığım her bayram mesajı içimi dağlıyor. Sevdiğim insanların, merhametine, duyarlılığına güvendiğim insanların, evde kedisini, köpeğini evladı gibi seven insanların toplu hayvan katliamını kutlama mesajlarına kalbim dayanmıyor. Sonra kendime geçen sene bu insanlardan hiç farkım olmadığını hatırlatıyorum, onlara duyduğum öfkenin daha ötesinde utanç ve mahcubiyetle harmanlanmış öfkeyi kendime duyuyorum.
Et tüketen ama neredeyse 20 yıldır kurban geleneğini sürdürmeyen bir ailenin ferdiyim. Aslında vegan olmadan önce de kurban olayı çok canımı sıkardı, hüzünlenirdim bu zamanlarda o hayvanların ölmesine. halihazırda et yerken kurban bayramında kesilen canlara üzülme konusunda kemdimi tutarsız ve ikiyüzlü bulurdum. aslında ne kadar da yaklaşmışım birşeylerin yanlış olduğunun farkına varmaya, biz ne yapıyoruz, biz bu hayvanları niye öldürüyoruz sorgusunun zemini oluşmuş. İşte o noktada bırakabilirmişim hayvan sömürmeyi.
ama bencilliğim, ama konforuma düşkünlüğüm bu ikiyüzlülüğüme şöyle cevap veriyordu: "zaten et yiyorsun, bu etin bayramda kesilmesinin ne mahsuru olabilir ki". O dönem ki bakış açıma, içimdeki ikilemi yorumlama şeklimin yanlışlığına, zulmü normalleştirerek ruhsal çıkmazdan kurtulma şeklime bakar mısınız?
Utanıyorum...
