bir buçuk sene oldu güzel kızımı kaybedeli, dün gibi aklımda küçücük bedeninin üzerine kireç döküldü distemper yüzünden, mezar bile yapamadık, ölümünden ayrı en çok canımı yakan da bu oldu, tarif edilemez bir acı, barınaklar böyle hastalık yuvası. diğer evlatlarımın da bir gün benden önce öleceği düşüncesi zaman zaman aklıma düşüyor, nasıl başa çıkacağım bilmiyorum. beni zaman zaman üzseler de yaramazlık yapsalar da, kuyruk sallamalarını şapşik suratlarını görünce kızgınlığım geçiyor. beden dillerinden her şeylerini anlıyor olmak çok keyifli. canımdan çok seviyorum evlatlarımı, ömürleri uzun olsun.
yıllardır hala alışamadığım şey kin tutmuyor oluşları, sosyal medyada o kadar köpek şiddeti görüyorum ama yine de kin beslemiyor, yine gel dese geliyor kuyruk sallıyor, yine de insana olan güvenini kaybetmiyor, bütün saf temiz duygularıyla karşılıksız sevgileriyle muazzamlar, bazen onların varlığını hak etmediğimizi düşünüyorum.
yıllardır hala alışamadığım şey kin tutmuyor oluşları, sosyal medyada o kadar köpek şiddeti görüyorum ama yine de kin beslemiyor, yine gel dese geliyor kuyruk sallıyor, yine de insana olan güvenini kaybetmiyor, bütün saf temiz duygularıyla karşılıksız sevgileriyle muazzamlar, bazen onların varlığını hak etmediğimizi düşünüyorum.
