vücudumuzun nasıl bir acı eşiği varsa, algımızın da bir tahammül eşiği var. bu eşiğin üzerine çıktığımızda hasıl olan 'kopukluk', hissiz hâl (numbness), ve hatta disosiyasyon (dissociation). ve pek tabii bu eşik, her organizmaya özel bir değerde.
hayvanlar üzerinde deneyi olduğu hâliyle aktarmak, bir 'travmatizan imaj' bütünü oluşturacak, tabi olan algının ya kaynaktan uzaklaşmasına, ya içeriği -anlamı- reddetmesine (koparak, hissizleşerek, disosiye olarak) sebep olacaktır.
bu yüzden "save ralph" gibi inisiyatifler önemlidir çünkü, altını çiziyorum, başından sonuna izlenmesi mümkündür: verinin algıdan anlağa, ve bilince geçişi mümkündür.
