açıkçası bu tür keskin tavırlar genellikle ters tepiyor. bir şeyi savunurken onun polisi olmamaya özen göstermeliyiz diye düşünüyorum. veganlık polisi, din polisi, edebiyat polisi, x polisi, y polisi...
mağdurların ofansif mizah malzemesi olmasına ben de karşıyım. ama bu beni bağlar. bu gerçekten çok zor bir konu, bir insan, başka bir insana neyi yazıp neyi yazamayacağını söyleyebilmeli mi? ifade özgürlüğü nerede başlıyor? nerede bitiyor? ya da bitmeli mi? nabokov'un lolita'sına hiç kimse bir şey diyemiyorken pedofili konusunu işleyen başka romanlara neden deniyor? sonuçta bu tür talepler sansür anlamına geliyor eninde sonunda. her platformda ifade özgürlüğünü savunurken hoşumuza gitmeyen şeylerin yasaklanmasını talep etmek çok merkeziyetçi ve kolaycı bir yaklaşım değil mi? türkiye'de insanlar genellikle sorunlarını yasaklayarak çözmeye çalışıyor. bunun sonuç verdiğine inanmıyorum. mesela kendisinden farklı düşündüğüm için beni engellemesi bence anti-demokratik bir tavır.
