2016’nın ramazan ayında dindar annemin oruç baskısıyla sahte orucumu tutarken hem bu dini baskı hem de son yıllarımda daha da ciddileşen hayvanseverliğimle birlikte kendimi et yemezken buldum ve vejetaryen olmaya karar verdim. bu süreç boyunca ailem ve arkadaşlarım tarafından et olmadığı söylenen ve aslında 0 et olan ‘yemekleri’ yedim ve kendime güvenimi kaybetmemle beraber bu işe biraz daha sıkı sarılmam gerektiğine karar verdim. veganlığı biliyordum ama artık vegan olmam gerektiği için kendimi daha detaylı olarak bilgilendirmem gerekiyor ve veganlığı hayatıma nasıl sokabileceğime dair teoriler üretiyordum. 2 yıllık arayışlar ve sonunda benim gibi mutfaktan bağımsız olan biri için mutfak güveni kazandıktan sonra 2018’in nisan ayında vegan oldum. daha önce olamadığım ve tamamen gereksiz kaygılarım yüzünden uzattığım vejetaryenlik yıllarım en büyük pişmanlığım diyebilirim ama 15 yaşında bir çocuktum bu yüzden kendimi biraz da olsa affedebiliyorum. veganlık hayatıma bir sürü şey kattı. en önemli olan şey ise kendi bağımsızlığımı kazanmam oldu kesinlikle. hem çevre ve etik olarak bilinçli biri oldum hem de artık kendime daha saygılıyım.
komik bir not: vegan olduğum ayda aşırı derecede nutella tüketiyordum nerdeyse her gün 1-2 ekmekle beraber yerdim. vegan olduktan bir gün sonra tüm gün aşırı dikkatli davranarak yediğim her şeyi veganize etmiştim taaaa ki akşam bir alışkanlıkla kendimi nutella sürülmüş ekmek yerken bulana kadar... vegan olduğumu unutup nutella yemiştim.
