veganlık tohumlarının ilk filizlendiği günlerde kendime bile çaktırmadan et yememeye başlamıştım. bir baktim altı ay geçmiş. gideyim su çok sevdiğim berlin dönerini alıp yiyeyim diye karar verdim. altı ay sonra nasıl gelecek diye heyecanlı ve bir tık gerginim. döneri aldım, ısırdım, çiğnedim ve tükürdüm. aha dedim, olmuşum ben.
bence insanın nefsi ikame ürünlerle tatmin oluyorsa afiyet şeker olsun. bir türlü olmuyor, pişmiş ceset tadı hiç aklımdan çıkmıyor noktasında bence kişi bi doz earthlings çakıp, gidip yemeli. tadından iğrenme, o tadı ve kokuyu yeniden acı ve korku ile ilişkilendirme fırsatını kendine vermezse insan, yemeyerek, kendini tutarak yaşanan veganlık birgün muhakkak patlar.
