yazıyı görünce aklıma mesleğimle ilgili kendi yaşadığım karmaşa geldi. bir süredir çocuklarla çalışmıyorum ama aslında zihin engelliler öğretmeniyim. bazen çocuklara birşeyler öğretmeye çalışırken şunu düşünürdüm, diyelim ki uzaylılar geldi dünyaya ve bizden çok daha zekiler, illa sizi eğiteceğiz deseler ve benim çocuklarla çalıştığım gibi benimle çalışsalar bunu ister miydim? toplumsal uyum becerileri isimli bir dersimiz var mesela.. toplumun istediği gibi olmaya en yakın, diğerlerine benzemeye en yakın hale getirmeye çalışıyoruz çocukların davranışlarını. sinemada, tiyatroda, otobüste kabul gören şekilde davransınlar diye. faydalanıyorlar da bundan elbet. daha iyi davranılıyorlar, kendilerine de daha az zarar veriyorlar ama bir ömür sürekli aslında anlamadıkları, zorlandıkları davranışların öğretilmesine maruz kalıyorlar gibi de geliyor. birlikte yaşamanın zorunlunluluğudur belki de hepimizin birşeylere uyumlanmak zorunda kalması. bazen de tamamen saçmaladığımı düşünüyorum:)) kendini ifade edemeyen insan ya da hayvan bireyler adına kararlar vermek durumunda olmak, yanılmadığından emin olmak zor. kendinden emin, neyin doğru olduğundan çok emin insanlara imreniyorum bazen. ben olamıyorum. elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum ben?♀️hayvanların psikolojileri ile ilgili deney yapılıp yapılmaması konusundaki fikrim ise yapılmaması gerektiği yönünde.. anlamak için bir hayvana zarar vereceğime bilmemeyi tercih ederim..gözlem iyidir gözlem :))
