Peynir ve yoğurt üreten büyük bir firmanın atık yönetiminden sorumluydum, dev siloların içimdeki tonlarca hayan sütü- tonlarca göz yaşı- tonlarca söndürülmüş beden- her gördüğümde bana acı veriyordu. Hiç bir zaman normalleşmedi. Bu firma ile çalışmayı bıraktığımızda en azından artık gözden uzak olacağı için biraz sevinmiştim, tabiki sömürüye engel olamamak çaresizlik içini acıtıyor.
