babam veganlığımı çok kolay kabul etti. Anlattım sebepleri o kendince saçma buldu ama bana karışmadı ve saygı duydu. Fakat kendisi hem bir avcı (BENİ küçükken kuş, domuz hatta bir keresinde ayı avına bile götürmüşlüğü vardır) hem de bir celep ( hayvan ticaretiyle uğraşan kimse - kendisi belli bir dönem kurban için hayvan alıp satıyor) olarak bizim neredeyse çoğu diyaloğumuz pek bir inanılmaz ve ironik. mesela son konuşmalarımızdan biri.
BEN: BABA MERHABA, NASILSINIZ? neler yapıyorsunuz.
Babam: iyi kızım bahçede çalışıyorduk, bugün ustalar vardı.
Ben: kolay gelsin, neden geldi ustalar, ne yaptırıyorsunuz?
Babam: yukarıdakı tarlaya kesimhane yaptırıyoruz.
Ben: neeee, neden?
Babam: bundan sonra hayvanları burada kesip, pay etmeYİ DÜŞÜNÜYORUz.
ben: babaaaaaa yaptırmayın lütfen, ben eve gelmem, gelemem.
Babam: tamam kurbanda gelmEZSİN, sonra gelirsin....
nutkum tutulmuştur, ne diyeceğimi ve yapacağımı bilemem. konuyu değiştirip hızlıca telefonu kapatmaya çalışırım.
SONRASINDA UZUN SÜRE BABAMLA KONUŞAMADIM ZATEN. BU KONU AKLIMA GELDİKÇE İÇİMİ SIKAR, BU YIL PLANLARINI UYGULAMAYA BAŞLAYACAKLAR, NE YAPACAĞIMI BİLEMİYORUM, ÇOK ÜZÜLÜYORUM:S
