çocukluğumuzdan beri insanın, "düşünebilen canlı" "üstün varlık" olduğu söylenir hep, o yüzden doğa dengesi dediğimizde biz bu sözde piramitin tepesinde yer alıyoruz. peki düşünebilmek, üstün olmak, kendinden daha "zayıf" olduğunu düşündüğün tüm varlıkları sömürüp, kendi istek ve arzularına göre, bakın ihtiyaç demiyorum, kullanma hakkını kendinde görmek midir ? üstün olmak bu mudur ? genelde navegan birisinin buna cevabı " e yani haklısın ama," oluyor işte o ama'dan sonrası karşımdaki kişinin opsiyonel savunma mekanizması.
