6-7 yaşlarında köye gitmiştim, o sıralar et nedir, ne değildir bilmiyorum bile. İlkokul birinci sınıftım. Köyde babaannemler kuzu getirmiş, nasıl sevinçliyim ama. Küçücük bir şey. Eve girmiyorum kuzuyla oynamaktan. Uyumaya gittiğimde sabah onunla hangi oyunları oynasam diye düşünüyorum. Bahçe genişti, her yer yeşillikti, çok eğlenceli vakit geçirirdik. İsmini de koymuştum. Lülük :) tüyleri lüle lüleydi, çok güzeldi.. ikimiz de çocuktuk. Kardeşim yoktu, yakın arkadaşım da yoktu o yaşta. Tek arkadaşım olmuştu kendisi. Yine bir gün gün bitti, uyuma vaktim. Yarın lülükle ne oynasak diye düşünüyorum.uyandım bir sabah. Aşağı indim, lülüğün kafası kesilmiş. Ölmüş lülük. Kıyameti koparttım. etkisinden çıkamadım. O tek arkadaşımdı. Babam da dedi ki " ama o ölmeseydi sen köfte yiyemezdin akşama" o akşam dahil hiçbir akşam o yaşımdan beri et yemedim. En az 11 yaşına kadar ne zaman et görsem hep yiyenlere nefret dolu gözlerle baktım. Ve şimdi 18 yaşındayım. Bir şeyleri rayına oturttuğum dönemdeyim ve hiçbir hayvansal gıda tüketmiyorum. Sütünü içtiğim inek bir buzağının hakkı. Köftesini yediğim kuzu bir başkasının arkadaşı. Yazarken o ana yeniden döndüm. Çıkamıyorum etkisinden hala. Umarım beni affedersin lülük. Bilseydim seni o son gece bahçeden kaçırırdım. Git derdim, gidebildiğin kadar.. çok özür dilerim arkadaşım. Çok..
