Sette aç kalan, sınırlı seçenekler ile mücadele etmek zorunda olan fotoğrafçıdır. Akıllı olup yemeğini, kuruyemişini yanında taşır. Malesef vegan restaurantların yemek fotoğraflarını gördükçe onlara yardımcı olamadığı, bir araya gelemediği için kendine çok kızar.
yeşillendirelim.
iş yerinde sürekli patso söylemek zorunda kalmak
böylesine zor ve özverili bir meslekte vegan olmak büyük emektir, çabadır. hepsini alnından öperem
film sektöründe çalışan tüm veganlar olarak aynı kaderi paylaşıyoruz sanırım.
catering ekibine önden söyleyip vegan yemek talep etmeme rağmen (üstelik talebim tek çeşit zeytinyağlı yemek fazlası değil) genelde unutuluyor ya da setteki tek vegan ben olduğum için dikkate alınmıyor bilemiyorum.
dışarıda yemek veya sipariş vermek gibi bir şansımız da olmuyor çoğunlukla. gerek çekim lokasyonlarının medeniyete uzaklığı, gerek program değişikliğiyle her an zamanlaması değişebilen yemek araları sebebiyle.
bu yüzden kahvaltı için avokado, kuruyemiş bazlı vegan peynir gibi doyurucu gıdalar, 16 saatlik çalışma süresinin kalan öğünleri için vegan bar, kuruyemiş tarzı şeyler taşıyorum yanımda.
umarım gelecek zamanlarda sayımız çoğalır ve daha görünür olabiliriz. film endüstrisi gibi gelişmiş ve olmayanı var etmek üzerine kurulu bir sektörde, beslenme hakkı gibi temel bir konuda çaresiz kalmak tek kelimeyle trajikomik çünkü.
