Vegan alınganlığı diye bir durum var. Özellikle kalabalık bir yemek masasında arkadaşlarınızla yemekteyken nedense size et yiyen arkadaşınız bir bakış atar ya da kebabın yanına gelen yoğurt için; bunu da yemiyorsun sen şimdi değil mi sorusu üzerine içinizden yeter ulan deyip o insana karşı yok yemiyorum canım derken ruhunuzda bir kırgın kırılma olur.
alınganlıktan ziyade bıkmışlık gibi daha çok aslında. sürekli aynı konular, aynı soruları geçtim, artık insanların mimikleri bile aynı olmaya başlayınca iyice sıkıyor artık.
Daha önce defalarca veganlığa dair sohbet ettiğiniz, sizi haklı bulan, veganlığa kafa olarak çok uzak olmayan arkadaşınızın instagramında tabakta kafası olan ölü bir balığı paylaştığında yaşadığınız durumdur. Evet bu duruma alınıyorum, güceniyorum, kalbim kırılıyor, o sohbetin boşuna olduğunu hissetmek çok acı.
Tabii ki biliyorum sohbetlerimizden sonra da hayvan yediğini, hemen vegan olmayacağını ama bir hayvanın ölü bedeninin, can verirken ki suratı ve dünyaya son kez bakan gözleri ile o tabakta sunuluyor olması yeniyor olmasında daha gaddarca geliyor bana.