son zamanlarda fark ediyorum ki, hoşlandığım cinsiyetten biriyle konuşurken hissettiğim ilgi ve merak karşımdaki kişinin vegan olmasıyla oldukça artıyor. aynı şekilde arkadaşlık için de geçerli bu. roller, sıfatlar ne olursa olsun o insanla daha sağlam bir ilişkimiz ve geleceğimiz olabileceğini düşünüyorum genellikle.
her gün tabağıma baktığımda '' bugün de bir hayvanın yaşam hakkına engel olmayacağım '' demenin mutluluğunu yaşıyorum'' vegan olmayan herkese bir gün bu duyguyu yaşamasını diliyorum! barış tabağında başlar..
diğer veganlar tarafından dışlanmak.
UZUN UZUN VEGAN OLMANIN MANTIĞINI ANLATTIĞIN KİŞİNİN DÖNÜP " HMM PEKİ BALIK YİYOR MUSUN, ONU YİYORSUNDUR DEĞİL Mİ?" DEMESİ. O AN DURUP ALDIĞIM EĞİTİMİ SORGULUYORUM " BALIK BİTKİ SINIFINDA MIYDI LAN ACABA"
hayvansal ürünlerin kötü kokması. bir tek ben miyim bilmiyorum ama gerçekten çoğu kokuyor?
1️⃣Vistopya: 'Veganların yaşadığı varoluşsal kriz, distopik bir dünyayla çarpışmadan kaynaklanıyor. Modern bir distopyada açgözlülük, her yerde görülen hayvan sömürüsü ve türcülüğe dair farkındalık'
&
2️⃣Veganizm sayesinde bitkisel beslenme ve her gun, ay, yil bu sekilde beslenmenin sonucunda olusan #️⃣disiplin & sakinlik hisleri.
Vegan olmayan arkadaş ortamındaki yalnızlık hissi.
Acaba içinden ne düşünüyor diye geçirmek, bunun verdiği rahatsızlık. Vegan seçeneğin olmadığı ortamdaki salatayı yemek diye sana öneren arkadaşa, sevgiliye hissedilen kırgınlık ve kızgınlık. Bir inek görünce vegan olduğunu düşünerek ona bakmak, belki ona bunu söylemek istemek, onu gözünle sevmek ve kollama isteği. Çünkü dış dünya ineğe zarar verebilir.
güvenli vegan baloncuğunda uzun süre takıldıktan sonra navegan bir ortama düşünce "oha insanlar ciddi ciddi hayvan yiyor" şaşkınlığı
sadece veganlar mı bilmem ama bilinçdışının gücü karşısında hissedilen duygulardır. vegan olduğunuz için başkalarında ayyuka çıkan ahlaki aşağılık kompleksinin yarattığı saldırgan tutumlar, vegan olduğu için kendini ahlaki olarak üstün gören, ego sarhoşluğuyla vegan olmadığı zamanların varlığını tamamen unutabilen insanların halleriyle halay çekerken yaşanan duygular.
Çevremdeki çoğu insandan daha güçlü ve dayanıklı olmama rağmen, daha yüksek ağırlıkları kaldırıp daha uzun kilometreler koşabilmeme rağmen, zihin aktivitelerini (ders, iş, akıl yürütme vb.) daha iyi yapabilmeme rağmen, sırf vegan olduğum için "güçsüz", "çelimsiz", "unutkan", "kafası çalışmayan" gibi etiketlerle uğraşmak çok yorucu. insanların zihinlerinde bu böyle, istediğiniz kadar doktora yapın istediğiniz maratonu koşun, bu değişmiyor. bunu sadece veganlar anlayabilir. yeni tanıştığınız birisinin zihninde olduğunuz kişi 1-0 geriden başlıyor. çok da umrumuzda olduğundan değil ancak böyle olması ister istemez uğraştırıyor. sonuçta toplum içerisinde birbirine bağlı yaşan varlıklarız. kimse bir ada değildir. birilerinin sizin hakkınızda ne düşündüğü maalesef refahınızı etkiler. terfi alma olasılığınız düşer, iş hayatınız zorlaşır, altınızdaki insanları zor yönetirsiniz çünkü sizinle bağ kuramazlar, size farklı bir tür gibi bakarlar, güvenmezler, benzer sebeplerle çevre yapamazsınız, birisi sizi evine ya da dışarı yemeğe davet ettiğinde onlara ayak uyduramazsınız. bu sebeplerden dolayı tek başına zor yoldan yükselmeye, bir şeyler başarmaya çalışırsınız. diğer tarafta da sizin yarınız kadar mücadele veren insanların sizden daha çok şey "başarmış" olduğunu görürsünüz, nalet edersiniz. işte bu duyguyu sadece veganlar yaşar.