deist olmamı sağlayan katliam.. evden çıkmayıp yas içinde geçirdiğimiz bir kaç gün ama etkisi aylar sürüyor. psikolojik olarak çok yıpratıcı.. o an hayvanların kesiliyor olduğunu bilmek, yardım çığlıklarını duymak ve hiç bir şey yapamamak delirtici... yardım kurumlarının bazı hayvanları satın alarak kurtarmasını izlemek ama diğerleri masum masum ölümü beklemeleri..insan olduğuma utandığım anlar
Benim 5. kurban bayramım olacak. normalde benim tarafta herkes köye gider tüm aile birleşir akraba ziyaretleri yapılır. 5 yıldır köye gitmeyi reddediyorum. artık annem ve babam da hiçbir şey söylemiyorlar. neden gelmiyorsun diyenlere şunu diyorum "sevdiğim insanları bir hayvanı boğazlarken ve parçalarına ayırırken görmek istemiyorum" bazen evin erkekleri bilerek yanımda konuşuyorlar "eh bu sefer şöyle büyük alalım, bilmem kaç kilo olsun. gelin sizinle kurbana girelim geçen seferki kurban şöyleydi böyleydi" bu konuşmaları duyarken gerçekten resmen sınanıyormuşum gibi geliyor. ama biliyorum ki ne desem boş, ne söylesem vay efendim sen müslüman değil misin Allah öyle emrettiye dönecek konu. işte o yüzden kurban bayramında evden dışarı çıkmıyorum. sosyal medyadan @angelsfarmsactuary nin kurban kurtarma operasyonuna para gönderiyorum. gebe ve hasta hayvanları kurban çadırlarından çekip kurtarıyor. uygunsuz ortamlardan video çekiyor (her yerin kan olduğu yerde birbirini gören hayvanların kesilme sırasına girmiş korku dolu hallerini). kurban adı altında ne kadar da yanlış işler dönebileceğini gösteriyor. ben de sosyal medyadan bunları paylaşıyorum.
Insanlar din adi altinda insan olmayan hayvanlara verdikleri aci ve zarari aklamaya calisiyorlar. Zaten agnostigim, ancak bir tanri veya tanrilar varsa, az cok kotu olduklari kanaatindeyim.
Gecen senelerde kurban bayraminda vegan paylasimlar yapmistim ama ne kadar ise yaradi hicbir fikrim yok. Psikolojik olarak bu gibi donemlerle basa cikabilmek icin 1) kendi kontrolumuzde olmayan seylere karsi sakin kalmaya calismak, 2) her seyin geciciligini dusunmek ise yarayabilir.