Çok tuhaf, okuyunca dank etti: tek empati karşılıkları, tek empati mesnetleri endüstri çalışanı oluyor. belki, kendilerini yalnız onda tanıdıkları için. dikey vücut, bir çift kol, bir çift bacak. ve bir alt boyutunda: yetenek ve yeterliğini bir alanda geliştirmiş, yaşamını devam ettirmek derdinde olan, 'faturalarını ödemesi gereken' bir benzer. (anlam buluyor: "herkes hür olana dek hiçkimse hür değil".) onun yerleşik düzenine karşı bir tehdit, kendilerinin yerleşik düzenine karşı bir tehdit olarak algılanıyor, bilincin yüzeye yakın fakat göz önüne gelmeyen bir katmanında. eksiktir, yetmezdir, fakat bu, endüstri çalışanı, özellikle mezbaha çalışanı giriş noktası olabilir. hayvan endüstrisi odaklı filmlerin azımsanamayacak bir kısmı da, kurgu veya belgesel, ana karakterini endüstri çalışanı seçmiştir. gerçekten de bu kapalı alanlara (sağ) giren ve (sağ) çıkan, bağlantıyı vücutlaştıran, endüstri çalışanıdır. pek çok eski çalışanla ise röportajlar da gerçekleştirilmiştir. hem film hem röportajlarda kişisel yıkım, destabilizasyon, yabancılaşma dile gelen veya tablodur. bütün bu görsel/işitsel çalışmaları kapsayan bir liste gerçekleştirebilir, paylaşabiliriz. en yakınımızdaki endüstri çalışanına hâlini sorabiliriz. çok uzağımız, hiç rastlamadığımızsa elimizi, duyumuzu uzatabiliriz.
