bahsettiğiniz gruba dahilim. Etik nedenlerle vejetaryenim. Ama asla kendime veganım diyemem. Çünkü yapamadıklarımın da hayvan zulmünün parçası olduğunu gayet iyi biliyorum. kişisel hayat koşullarımın benim için elverdiği durumun -ancak- bu kadar olmasından da rahatsızlık duyuyorum. Veganlara (özellikle yaşamlarında uzun süreli olarak Vegan kalabilenlere ve bunu bir sosyal gruba aidiyet gereksiniminden çok kendi iç dünyasındaki vicdani sorumluluk kaygısı ile yapabilenlere) sonsuz saygı duyuyorum. O yüzden "etik vejetarYen" olarak tanımlanabilen bu grubu Vegan olarak ifade etmenin doğru olmayacağını düşünüyorum. Çünkü Vegan tanımının hangi eylemleri içerdiğini içermediğini hepimiz gayet iyi biliyoruz. Sadece, sessiz sedasız kendi iç dünyasında varlığını sürdüren* -birbirlerinden de haberdar olmayan- bu gruba!, veganların da kucak açmasının / belli oranlarda sempati duymasının / en azından öteki olarak görmemesinin:), tüm dünyada ve*an (veg/vej) oranlarının artma ivmesinin azaldığı bu dönemde, "bütünleşme" ve "kapsayıcılık" açısından olumlu olabileceğini düşünüyorum. Çünkü bahsettiğiniz insanların büyük bir çoğunluğunun -kendi koşulları açısından- oldukça kısa zamanlı bir veganlık denemesi yerine, daha uzun soluklu / ömür boyu sürebilecek -yine kendi koşulları çerçevesinde- "sürdürülebilir" olan, -sadece kendi vicdanlarına hesap verdikleri- bir yaşam şekli seçtiğini tahmin ediyorum.
* ilginç bir şekilde, okuduklarımdan anladığım kadarıyla, sadece bu yüzyılın küresel kentsel insanı ile sınırlı değil bu grup... asırlardan beri, Anadolu'nun ücra köylerinde yerleşimlerinde, "içim almıyor, gönlüm kaldırmıyor" diyen, birbirlerinden habersiz insanlar, az sayıda da olsa, hep var olmuş... o dönemlerde hayvanların da zaten, insanların istila ettiği yaşam alanlarından henüz sürgün edilmemiş olduğu düşünülünce, -yarar nesnesi olarak görülmelerine rağmen- duygusal bağ kurma oranlarının da, kentlilere göre çok daha yüksek olabileceğini tahmin edebiliriz.
