veganlığın gri bölgesidir. kısırlaştırmazsan ölen birçok yavrudan sorumlu oluyorsun, kısırlaştırsan hayvanın beden bütünlüğüne karşı durmuş oluyorsun. nihayetinde beden bütünlüğü dokunulmaz olmalı, insan dışı hayvanların rızasını almamız söz konusu olamayacağına göre kısırlaştırılmamalı. teoride doğru olanı söylüyorum. ama pratikte yavru birçok hayvanın ölümü söz konusu. problem çok kökten bir çözüm gerektiriyor. hayvanlara özgürce yaşayabilecekleri bir ortam sağlanmalı ve uzun vadede de gerçekleşecek olsa 'yabanileştirme' yoluna gidilmeli. 'Evcil' türler ortadan kaybolmalı. insanlara bağımlı olmaları can yakıcı. hele köpekler.
sözün özü nazizmden kaçış yok. ya kısırtlaştıracağız ve soylarını bititecek ya da azaltacağız ya da evcil hayvan soylarını ortadan kaldıracağız (bkz. öjeni). bkz. yüzde yüz vegan olmak mümkün mü? değil. olabildiğince veganız.
korsan konu: hayvanların rızasını alamayız derken hukuki bir temele dayanıyorum. yoksa zeki dediğimiz, duyguları, iç dünyası ve tercihleri olduğunu söylediğimiz hayvanların 'rızaları da olabileceğini' düşünmemek için bir neden yok. örneğin, bir köpek rıza gösterip birlikte yaşayacağı insanı seçebilir. ama insanların suistimal etme gibi bir huyu var ve aynı argümanı hayvanlara tecavüz ettiklerinde (onlara göre 'ilişkiye girdiklerinde') de ileri sürebilirler. zehir zemberek bir konu. hiç girmeyelim. 'doğru soruları sorsaydık hayvanlar ne söylerdi?' kitabını öneririm bu arada. kitaptaki bir bölümde rıza gösteren at vakası var. at burada aktif konumda tabi.
nihayetinde kısırlaştırmak hayvanın beden bütünlüğüne bir saldırıdır ve veganlık için acı bir çelişkidir. sünnet gibi. ha, rızasını alabiliyor olsaydık durum farklı olurdu. öte yandan, korsan konuda tartıştığım gibi hukuken değil ama 'bilişsel' olarak bu yetilerinin olması yüksek ihtimal - en azından bazı hayvanlar için.
sonuçta hukuk ne derse o oluyor. kısırlaştırma etiktir deseler, etiktir; veganlığa ters değildir deseler, değildir. ha ha.
