modern toplumun sofralarında et sadece bir besin olarak görülüyor; ancak bu tüketim zincirine farklı bir gözle bakıldığında karşımıza çok daha karanlık bir tablo çıkıyor. “et” elde etmek için bir cinayet işlenmesi gerekiyor. bu cinayetin her bir parçasında farklı rolleri olan aktörler var. mezbaha çalışanları bu kanlı eylemin kiralık katilleri, endüstri sahipleri bu organizasyonun mafyatik beyinleri, tüketiciler ise bu işin arka planındaki azmettiriciler.
mezbaha çalışanları, aslında sistemin en doğrudan şiddetle temas eden unsurları. hayvanların gözlerinin içine bakarak, çığlıklarını duyarak o son darbeyi indiren kişiler onlar. ancak onları sadece “katil” ilan etmek kolaycılık olur. Çünkü çoğu kez geçim derdine düşmüş, başka seçeneği olmayan bireylerdir. bu yüzden “kiralık katil” metaforu burada çok yerindedir — emirle, karşılığında ücretle, sorgulamadan işlenen sistematik bir cinayet.
et endüstrisinin patronları ise bu düzenin esas mimarlarıdır. tıpkı organize suç şebekeleri gibi, devasa bir sistem kurmuş, milyonlarca hayvanı gözünü kırpmadan ölüm hattına gönderen bir endüstriyi yönetmektedirler. bu mafyavari yapı, reklamlarla, lobi faaliyetleriyle ve politik etkilerle kamu vicdanını baskılamayı başarmış; et yemenin normal, sağlıklı ve hatta gerekli olduğuna dair kolektif bir illüzyon yaratmıştır.
ancak bu zincirin son halkasında, belki de en sessiz suç ortakları yer alır: tüketiciler. tabağındaki eti sorgulamadan, o ete ulaşan süreci düşünmeden yiyen herkes, bu cinayete azmettirici olarak dahil olur. “ben sadece alıyorum, ben öldürmedim ki,” demek ne yazık ki suçu ortadan kaldırmaz. her satın alma, bu kanlı döngüye bir onay daha verir.
bu benzetmeler abartılı ya da sert gelebilir, ama hayvanların yaşadığı acılar da bir o kadar sert ve gerçek. belki de artık sormamız gereken soru şu: masum canlıların ölümünü normalleştiren bir sistemi desteklemek ne zaman vicdanla çelişmeye başlar? et tüketimini sorgulamak, sadece sağlık ya da çevre meselesi değil, ahlaki bir uyanış meselesi haline geliyor.
