Eskiden kim ne yerse yesin diyorken artık o kemiği görmem, iştahla dişlerini geçirmeleri, yerken çıkan kıkırdak ezilme şapırtısı...aklım almıyor, kafam patlayacak gibi hissediyorum. O yediği eti boğazından sokup öbür tarafından çıkarmak istiyorum. Aynı acıyı aynı şekilde, hatta daha beter bir şekilde onlara yaşatmak istiyorum.
Hiç sabrım kalmadı, nasıl vicdan sahibiyim diyerek 100 yıllık açlıktan çıkmış gibi başka bir canlının etini iştahla yiyebilir?
Karnı tok olduğu halde yemek peşinde koşan tek canlı insanoğludur demişler, biyerden sonra gerçekten çekilmiyor! Yüz yıllardır et vitamindir, et yemezsen yaşayamaz, ölürsün gibi sözlerle uyutulmuş insanlar..
delirmek değil de, sabrım sınanırken kendime vegan olmadan önceki zamanlarımı hatırlattığım anlardır.
tabağındaki bedenin asıl sahibiyle bağlantıyı henüz kurmadığım, kendimi suçlu hissettiğim an 'bu veganlar da amma abartıyor, heheheh' deyip kendimi rahatlattığım zamanlarımı.
böyle zamanlarda duygusal tepki vermekten kaçınmak çok önemli. yoksa emin olun size itici geldiği kadar, sizin söyledikleriniz de karşı tarafa itici geliyor, iletişimsizlik yaşanıyor. navegan bir insanken vegan arkadaşlarım bana bunu yaptığında o ortamdan bir an önce uzaklaşmak istiyordum. insanları bu şekilde kazanamayız maalesef.
ve delirmiyormuş gibi yapmaya çalışmak.
böyle durumlarda bazen sert (hayvanlar da nazik bulurdu) tepki veriyorum. ve diyorlar ki "bu şekilde davranarak beni vegan yapamazsın" ben onları bir tarikata sokmak için kandırmaya çalışan nazik ve yakışıklı biri değilim ya da onlar, yaklaşırken dikkat edilmesi gereken çocuklar değil. haklarında düşündüklerimi söylememek onlara da saygısızlık. ama yine de deniyorum delirmiyormuş gibi yapmayı ?
